Bothros

dizimize kadar ölümün içindeydik
sen, meyveyle saçları boyardın
ve herkes seni sadece bir metafor sanırdı
ben, ağzımla koymuş gibi bulurdum seni
bir tek benim bildiğim bir (t)adın vardı
herkes sana başka bir şey yakıştırırdı
başka bir ses, başka bir ten, sıradan bir kadın
sen kirpiğinin ucuyla onlara bakardın
alay etmek içinden gelmezdi
laf söylemek, ‘bildiğiniz gibi değil’ demek,
gerçeği anlatmaya çalışmak için kendini yormak istemezdin
“onların kafalarının içinde sürekli elektronik müzik çalıyor” derdin bana
“onlar tanrıya tapıyor, ben sevişirken ağlıyorum” derdin
kıskanırdım seni
o gün neler düşündüğünü anlatırdın sabaha kadar
filmlerden replikler söylerdin, filozoflardan alıntılar yapardın
en son okuduğun kitaptan bahsederdin
en beğendiğin yazardan, kafka’yı henüz hiç okumadığından
dinlerken ağladığın en son şarkıyı mırıldanırdın
göğüs tüylerim ayaklanırdı sesinden
kimse farkımızda değildi, kimseyi umursamazdık
belimize kadar ölümün içindeydik
sen, göğsüne meyveler asardın
ve herkes seni annesi sanırdı
seks hayatlarının ne kadar iyi olduğunu anlatırlardı sana
her gece başka biriyle yattıklarını
herkesin onlarla birlikte olmak için kuyruğa girdiğini anlatırlardı
onların da kriterleri vardı
onların da önemsedikleri duyguları, değer yargıları vardı
evlenecekleri insanlara sakladıkları ruhları vardı
büyük bir sabırla dinlerdin onları
sorunlarına çözümler getirirdin, kafalarındaki karışıklığı giderirdin
onların da kendilerine göre bir felsefesi vardı sana göre
onların da bir dünya görüşü, savundukları bir sosyal sistem vardı
“kafalarının içinde sürekli sevişip ürüyorlar” derdin bana
“tanrıya bu yüzden tapıyorlar, yerimde olsalar intihar ederlerdi” derdin
öperdim seni
alt dudağını ağzımın içine alıp koklardım
bir tek benim bildiğim bir (d)okunuşu vardı dudaklarının
her zaman gittiğin bir bara girer gibi iddialı bir süzülüşün vardı kollarımda
ben sadece susup ciğerlerinin ritmini dinlerdim
parmaklarının tenimde çaldığı müziğin ritmini dinlerdim
ruhumdan geçenleri anlatırdım sana sabaha kadar
sana yazdığım şiirleri okurdum, şairlerden alıntılar yapardım
en son okuduğum kitaptan bahsederdim
en beğendiğim şairden, kafka’yı henüz hiç okumadığımdan
yazarken ağladığım en son dizeyi mırıldanırdım
göğüs uçların sertleşirdi gözyaşlarımdan

kimse farkımızda değildi, kimseyi umursamazdık
belimize kadar ölümün içindeydik
ben, seni ölesiye severdim
ve herkes seni tanrı sanırdı


9210 istanbul