Hypaipa Günlüğü

GÜNLÜK:1

            Sevgili günlüğüm, sonunda tembel damarlarımdan akan yazma isteğine gem vuramadım; beni sonsuza taşıyacağını umarak sana yüreğimin kapılarını açmaya karar verdim. Umarım ikimiz de bu karardan ötürü pişmanlık duymayız.

            İnsanlar beni neden anlamazlar? Oysa hepimizin inandığı Tanrılar adına yemin ederim ki, birbirimizi anlama zekâsı denen şey herkese eşit dağıtılmamıştır.

Bunalmak üzereyim. Herkes üstüme üstüme geliyor. Benim onlardan tek farkım, tapınak rahiplerini düzenli olarak dinlemek mi acaba? Beni eleştirenler, ah bir duyabilseler, rahiplerin aralarında yaptıkları konuşmaları, inanın bu güzel rakkaseler kenti başlarına yıkılırdı!

            Yaz geçiyor işte, herkes üzümleri yağmurlara kalmadan derleyip topladı. İncirler de çoktan kurutuldu. Artık güneş eskisi kadar ısıtmıyor sırtımızı.  Çocuklar güz inciri toplamaya gidiyor. Ben de çok severim güz incirini. Bunları niye sana anlatıyorum ki?

            Peki, kızma, anlaşmamızı unutmadım. Ben yazacağım sen de onları saklayacaksın. Ama ne zamana kadar bilinmez.

            Komşunun eşeği bu gece uzun uzun anırdı. Nesi vardı acaba? Komşu Nikolas da pek umursuz ama. Hele o bakımsız, bıyıklı karısı yok mu? Vücudunun tüm tüyleri dökülesice. Onu gördüm mü kaçacak delik arıyorum. Neyse herkesin karısı kendisine, bana ne.

Bu gece tapınakta rakkaseleri izlemeye gidiyorum, kendine iyi bak sevgili günlüğüm!

M.Ö. 207 Yaz sonu