YOL

Az sonra , yine yeni bir yola çıkacağım.

Sergilediğim oyunu ayakta alkışlayan kalabalığın alkış sesleri henüz terk etmeden boş ve soğuk koridorları, ben kuliste ki birkaç değersiz eşyamı alıp çoktan yola çıkmış olacağım. Yıpranmış, eski aynanın önüne isimsiz bir mektup bırakacağım. Hatırlayın diye gelip geçen bu yolcuyu.

Vakit gitme vaktidir.

Ağaçlar sararmış yapraklarını yer çekiminin kucağına bıraktığında ve leylekler sürü halinde güneye doğru yöneldiğinde gitme vakti gelmiş demektir.

Ben bir yolcuyum. İlk olmayacak bu yolculuk, yıllardır asla varamayacağım bir yere doğru gidiyorum. Asla varamayacağım çünkü; varsam bile yeni bir yola çıkmak için uygun zamanı bekleyecek ve yine yola çıkacağım. Ben bir yolcuyum. Yol yersizlerin yeridir. Zaten herkes yersiz değil midir? Sonunda hep varamayacakları yola çıkmazlar mı?

Hiçbir yolculuğumda yolda kalır mıyım, korkusu sarmadı bedenimi. Çünkü yol – gidebilmeyi – bilene her zaman açıktır. Sende – gitmek – vakti geldiğinde mutlaka yola çıkabileceğin bir kapı aralığı bulacaksın. Bilinmez bir yere doğru yol alacaksın. Sonra, tam da yerimi buldum derken yeni bir yolun başında bulacaksın kendini. Sende bir yersizsin. Yollara alışmaya bak. Yol arkadaşının seçimini ne kadar iyi yaparsan gideceğin yol o kadar düz ve engebesiz olacaktır.

Sonunda varacağımız yer aynı, ancak yolculuğun rahat veya zorlu geçmesi senin ellerinde.

Şimdi ya yolcu olmaya alış, ya da benim bir yerim var diye avut kendini. Evinde oturup, bahçendeki ağaçları sularken bile yolda olduğundan habersiz oyala kendini Dünya yalanları ile.

Ben bir yolcuyum. Geldim, geçtim, gittim …

ARALIK 4 11

ANTALYA