İğde Ağacı

                                                                        -Küçük bir kız çocuğuna bakarken fotoğraflarda-

Sarılınca gövdesine zamanın

Saatler evler ve şehirler kesilen yara aramızda

Biraz daha ışık vurursa yüzüme 

Odalardan kaçan çiçek olacağım boynunda

Bir  iğdemiz vardı otogarlarda ,biletlerde şiir

Aklımda hep ellerin,ellerin üşüyor mu hala

Mutsuz  biten romanlarda , ördüğün atkıda

Bu mendilde katlanan şimdi

Sanma birbirine eğri üzgün  iki çizgi

Avuçlarıma baksana! filiz vermeyen çiçek alfabesi

Bir harf düşünüyorum bazen, az biraz da küçük şeyler

Trenler aramızdaki mesafenin  bölünmüş uykusu

– doğu ekspresi, altın dişli pamuk işçileri-   

Ama sen! Uykunu bölme sakın

Bana menekşe kokusu ağır geliyor, yıldızlar çok fena düşüyor

Bırakalım şimdi her şeyi

Kutsal kitaplar gibi öfkenin kavmine düşelim

Yakalım seninle bir çağı en karanlık yerinden

Ki ben senin çağında kaybettim yolumu

Ve ne zaman özlesem ellerini

Asasını kaybetmiş derviş gibi

Hep bir pişmanlık kaldın aklımda

Bırakalım şimdi her şeyi

İki sessiz harfi olalım Türkçenin

Tek hecesinde buluşalım aşk’ın

                                                                                                          İstanbul      31/10/2011