Melek

Yağmura tutulmuş bir gül gibi suskun

ama çokça kırmızıydı hala,

yolunu kaybedip hep sonbahara kanat çırpan bir kuş gibiydi yeniden bulduğumda

kaybetse de hep hala aykırı, hala başka...

İlk gün ki gibi konuşuyor dudakları,

ilk sustuğu gibi konuşkan gözleri,

bir şemsiye yeniden aramıza giriyor

bu kez mutluluktan.

Sarılası, tutulası, tutuşası geliyor kalbimin,

yüreğim çözülüyor göğüs kafesimden,

gardım düşüyor,

uç diyor zihnim, aklım parmak uçlarımda

dokunsam rüya olur mu? Olmasın.

Neden uzuyor bu buluşma yapraklar düşerken takvimden,

saatlere neden bu kadar çabuk bakıyor gözlerim,

Ankara'yı neden bu kadar seviyorum?

Herşeyin cevabını biliyorum;

sesine sarılıyorum, sesine tutunuyorum, sesine tutuşuyorum,

yüreğimi yüreğine sunuyorum bir meleğin...

ikibinonbirinciyirmiyediekim

Tekirdağ