Ben Sana İfadesizken

Giderken bana bıraktığın yokluğunu bir an olsun ayırmıyorum yanımdan. Her yolculuğumda bavula ilk önce yokluğunu koyuyorum. Bugün gidişinin – Tanrı’ya kavuşmanın – yıldönümü. Beni yokluğuna terk edişinin de yıl dönümü bugün.

Bıraktığın gibi her şey burada, Ankara yine olduğu yerde. Orta doğuda hala bitmedi cinayetler.

Bende bıraktığın gibiyim. Hala seviyorum pencere kenarında adaçayı içmeyi. Dünya beni değiştirmeye uğraşıyor, ben aynı kalmaya.

Bazen söğüt ağaçları altında, ay ışında sezebiliyorum varlığını.

Düşlerime düşen ışıltını seviyorum geceler boyu.

Bugün boğazıma düğümlenen tüm sözcüklerim yersiz, yetersiz…

                                                                                  Ben sana ifadesizken …

UZAK MELEK

Yer yüzüne ait değildi bakışların, içinde hapsolduğum.

Olduğu gibi değildi hiçbir şey bugün, tersine dönmüştü her şey.

Ufukta ki gemilerin bacalarından önce tayfaları görülüyordu.

Alışılagelmişliğin dışındaydı her şey bugün.

Rotaları şaşırmıştı gemiler, uçakları durdurmuştu trafik polisleri, taksiler hava alanlarında..

Eylül de esmez olmuştu poyraz, orta doğuda kan akmıyordu bugün…

Anlamsızdı  tüm sözler. Ben sana ifadesizken.

Ne var ki çıktığım tüm yolculuklarda sana varıyorum.

Anlamsızdım bugün, Dünya sana ifadesizken.

Ne var ki çıktığım tüm yolculuklar da sensiz ölüyorum.

Girdap gibi içine çekiyor bakışların, yeryüzüne ait olmayan…

Engin denizlerin ardından mı çıka geldin, yoksa; güneşin gözlerinden mi?

Leylekler mi getirdi seni bana, yoksa; yağmurun sesinden mi geldin?

Sen, yeryüzüne ait olmayan, uzak bakışlı, melek.

İnanmak geliyor içimden, sanki gerçekmişsin gibi dudaklarına dokunmak.

Ne var ki gördüğüm tüm düşlerde seni soluyorum, yüreğime tırpan vuruyor ellerin.

Anlamsız her şey bugün, Dünya bize ifadesiz, biz göğe çıkan tüm meleklere.

02:47

EYLÜL/11

ANTALYA

 Firkan GÜLAYDIN