SİS

“Bütün sınıf sana çocuk bayramlarında
zarfsız kuşlar gönderecek” (Meçhul Öğrenci Anıtı-Ece Ayhan)



....



(Üniversitede okurken yasa dışı sol bir örgüt üyesi olmaktan tutuklanıp içeri atılan Çetin, çıktıktan sonra psikozu ve annesiyle beraber Güney’de bir kente yerleşti, sanrılarından kurtulamadı. Günlük tutuyor şimdi.Yaşı otuz, kendini hala çocuk sanıyor.)







Kabul ediyorum kullanışsız bir gün bugün
üstelik evden çıkarken
annem hâlâ kendini bir şarkı sanıyordu.



En yakın çocuklukta indim bir ayetten
ve tanrıya teşekkür ettim
bana böyle bir günde bile iyi davrandığı için
bir çöl sürüsü geçti yanımdan
bilimsel bir yalnızlığı alışkanlık edinmiş
bir iki onurlu ideolojik cümle
sokağın tam ortasına üşüdü
kesinlikle bugün kullanışsız bir gün, ama bir şeyim yok, iyiyim
korkuyorum biraz
neden korktuğumu bilmiyorum, sen biliyor musun?
korku; şişman ve tatmin olmuş iki hece, korkma
asıl olan ancak bir çiçek adıyla açılabilen kapıda ismimizin yazması
Tanrı direk oradan not verir, bana güven
ama önce kırılganlıklarımı şehir çöplüğüne dökmeliyim
-bekler misin?







Seni anlıyorum, kullanıldığını hissediyorsun
ben bile kendimi kullanıyorum kullanma kılavuzSUS
acı çekiyorum iyi sanat için
iyi sanat için acı çekmek garip bir durum değil mi?
camlaşmış ruhuma taş atıyorum
o da bana Hindistan cevizi büyüklüğünde sözcükler atıyor
taşı kullanıyorum kırılan şeylerin o muhteşem çığlığı için
hatta daha demin bir cümle, beni içinde kullandı, eskidim
her yanım çığ oldu, sis’imi dahi çıkarmadım
-durup dururken bizi şair yaptılar işte böyle devlet okulunda, zoruma gitti, kustum
oysa ben sadece bir arkadaşa bakıp çıkacaktım, adı Ece
ve Maveraünnehir hangi ayaklanmanın kalbine dökülür
onu soracaktım,-suç mu?





Direk hüzüne söylüyorum bak, arkandan değil
halsizliğimi kiralık tuttum, sana koşacak gücüm olmasın diye
çünkü biliyorum ne zaman kalbine yakın bir mahallede ev tutsam
öpüşmek yasak olur, bizi bir hücre gibi incelemeye alırlardı
o yüzden kimse görmeden içime seni aldım, cebime birkaç ağrı kesici
adını hiç kullanmadım ustaca, bilmiyorlar, seni bir eşya sanıyorlar.






Tamam geldim
çok beklettim mi?
beklemek onurlu bir yenilgidir, inan
beklerken kendisiyle düello eder insan
gölgesiyle tanıştığım bir şemsiye
açılmıştı bu sözü.





Metin Akdeniz
24 Haziran 2011