Şairin Etik Olmayan Yüzüne Göndermeler

1. Eylemi yönlendiren düşünceler, küçük çıkarlar kuyusunda yeşerdiğinde;  zamanı ve mekânı süsleyen ışıltılı tavır, süratle değerlerin içini boşaltır. Ancak, çemberin kapısına asılmış yeterlik belgesinin rüzgârı, bir doyma etkinliğinin itilimiyle davranışlarını kolayca gerekçelendireni üşütür.

2. Çürüme, vahşi yüzlü bir bıçak! Anlamın özüne inemeyen yaklaşımı gerçeklik duygusundan uzaklaştırıyor. Yozlaşan süreçten beslenen değer yargısı, tartışma ve eleştiriyi, dünyayı yorumlayabilecek bir dizi düşünceyi sağlayacak düzeye yönlendiremiyor.

İçeriği kuşkular taşıyan estetik bir yapılanmanın (!) avlusunda, yalnızca kendi zaman ve mekânına alternatif olabilen sözde “iyi ve ahlaklı argümanlarla” bağdaş kurarak, çeşitli yaşantı alanlarını bir kurgular sürecinin içinde olgunlaştırmaya çalışan masum bir muhafazakârlığın kundağına sürülmüş gericilik, insanın yaratıcı yüzünü denetim altına almak için şiire dua yazmaya çalışıyor.

3. Eylemi, içsel ve öznel dünyasında kavramına yamayan, olguyu, kendisiyle kurduğu özel ilişkiye göre yorumlar. Nesnenin uzağında eşleştirilmiş yorum sempatisi, yaratıcı zenginliğin anahtarı değildir.

4. Öğrenilmiş çaresizlik değerleri eritir.

5. Anlamlar ve kavramlar üzerinden yürüyerek, yaşamda karşılığı olmayan kelime oyunlarıyla göz boyayan kuşatılmış tutku sürecine indirgenmiş sanrısal gevezelik, akıl payını tüketim ırmağında yıkar. 

6. Okşanmış ruh, yaratıyı gölgeler.