Bir Devam Şiiri (III)

I

açıldı,
çaresizliğini süsleyen bir kapı,
elinde bavulu olmalıydı oysa insanın
eşikte bırakacağı,
yoktu;
kucağında taşıdığı çocuğu onun tüm eşyası,
hayata inatla attığı adımları olmuştu..

rahmetli eşinden bir emekli maaşı bile kalmayan,
neredeyse yoksulluktan solumayı unutan
ama, insanlığını hala elinde tutan bir nine
çocuğuna bakacaktı,
o ise hem nineyi hem çocuğunu doyuracaktı…

II

bir gece nezarette kaldı delikanlı,
gemileri yakmaya hazırlanan yapım aşamasındaki bir şiir gibi
diline doladı kalbinin ağrısını,
öksürdü sökülmedi
söküldü öksüremedi
meğer sarı perçemli kız
onu değil, eli sevmişti!

III

göğsünde birikmiş sütü
donacak nefesinde,
acısı bir elinde
bir elinde iş yükü
öldüresiye..

belirdi cılız delikanlı
öfke ve şefkat dolu yüzüyle
ilk kez karşılaştı çocuk anne
kendi ölüsüne benzeyen biriyle…

IV

gecenin kirini düşündü
tırnak aralarına sıkışmış, bekleyen,
yüzünü kaşırken, tenine hücum etmeye yeltenen

sonra bir bulut durdurdu
saatin köründe
yağdırdı, ensesinden beline..

ilk kez karşılaştı delikanlı
kendi ölüsüne benzeyen biriyle…

V

uzun uzun bakıştı ana oğul
tek alında birikti sanki terler
anlarım halinden de oğul
ya el alem ne der?

öptü elini, koydu ıslak alnına
bir bulutu kovdu
dedi anamın gözlerine uğrama
çekti kapıyı
anasının duaları ardında bakakaldı.

VI

Kadın:
yanıma düşen en son yolcu
önüme dikilen bu hüzünden kent
bırakır mı yakamı kuraklığın sureti
bahçelerin içinde bir çingene çiçeği açar mı
olur mu çocuğumun babası
canımın yongası..

VII

Erkek:
apansız bir yolculuk, bu
önce parçalayıp sonra birleştiren kente
son bir uyanış,
umudun inceldiği yerde, sen;
eski bir çocukluk,
kurutulmuş kelebek kanatlarına
can verir gibi
elimi tut.

bitti…