Raptiye

“Kötü” dediğin nedir ki? Kendini tekrarlayan algı, çığlığa sığınmış bir yalnızlıksa, iyiyi tarif eden kavramlaştırılmış farklı boyutlar alışkanlığının ürküsü, empatiyi dışlar… “Dışlama” eyleminin ağır tutkusu, kutsanmış boşluklar ayetlerini okuyarak, seçici tavrının makinesinde küçük anlamları presledikçe; süreç, bilgiyi içselleştiremez…İçselleştirilmemiş bilgi, etkinlikler bahçesinde yalnızca biçim oyunlarını olgunlaştırır. Yaratı ve eleştiri önce çelişkiler yumağında filizlenmelidir.

Raptiye

Sanrısal ağrıları sempatinin eteğine yapışmış hevesli bir kalp içerisinde etiketleyerek marifetler çarşısında anlamlı sonuca dönüştürmeye çalışan zor durumda kalır. Dışa vurum dalga dalga yayılan uyumlu yalnızlığın tahammülü kalmamış çığlığı ise parmaklara dolanan bilinmezlik yaslanıp ölülerin tarihine bir kırık kapıyı bekler. Acısının üzerinde gezinen pekiştirilmiş alışkanlık süreçleri sadeleştiremez. Ancak suyun ruhuna sinen bilinç imkansızlık lifleriyle büyünün gerçeğini örebilir. Farkındalık anormaldir, uysal değildir.