Portakal

kapının bir de bahçesi  vardı

tenteli  Urla’lı ve kara pürçekli

açtım ve ele verdi kendini

gözüme de dizime de vurdu

hep çocuk kaldım

koy güzünde dil alası

kum üstünde çağanoz

faylarını  ders eğiren uçurum

demem  o ki

kül  yüzün de gülden işler

bütün sular Amazon

mevsim mavi koç katımı

patilerde kırk damar

kapariden bir de dağçası vardı

kötürüm çocuklara tırıs çav’lar belleten

bildim

terkilendim

ün yüzüne bölündüm

sesim koyu Yusufdar

Memik’ten ince boyum

düş atına ters alıştım

uzun uzun hoşça kal.

Ali  Tekmil – 31.08.2010