IZDIRAP

İptal edilmiş bir liman bu; başka sensizliklerim de oldu daha önce, ama bu kadar derin değil

Bu “keş” deniz yok, kalbi gerçek çöl olanlara çok kızdığından beri artık deniz yerinde yok

“Yaş” tutan rüyalar asıyorum çamaşır iplerine, çocukların maviye boyandığı bir ülke toplarım diye

Kimse uyarmıyor nöbetleşerek zehirlendiğimizi bile bile, herkes maaşını alıyor patronundan

Dudaklarım, toplatılmış hitaplar sessizliği; çadırda yaşayan göçebe işçi cümlelerde.

Kaç kez dedim ey umudun çiçeği, bir kez daha açar mısın benim için, dinlemedi

Gözyaşından çelenkler çiçeklerin görkemli mezarlığıdır, törenlerin hoyratlığına takı.

Omzumu kiralığa çıkardım şimdi ağlamalara ve ay şehrinde imparatorluk değiş tokuş ediyorum karşıdan karşıya

geçerken… Ruhuma çarpıyor araba camlarındaki o kocaman üzüntü. Ve dünyanın siyah boyası akıyor üstüme;

Üstüm, kurutulmuş güvercinlerden çalılık.

Metin Akdeniz

13 Ağustos 2010