BEN de VARIM

Herkes, her şeyi görmekten körleşmiş...

Uzanmış çimlere vişne ağacının altında mavi beyaz dolunaya bakıyordum. Derken bir şey oldu, hiç olmaz dediğim bir şey; kirpiğim dolunayın kraterlerinden birine takıldı kaldı.Sonra küçülüp ben, ufacık olup kirpiğimin üzerinden dolunaya geçtim. Dolunay az önce heybetli dolunaydı şimdi yanında oldukça mütevazı, bildiğimiz ay.

Uzaklardan vişne ağacını izledik, dallarında güle özlemli çakırkeyif bülbüller yer alıyordu.

Az daha kısınca miyop gözlerimi vişne ağacının toprağa tutunduğu güçlü köklerinden birinin üzerinde sabah kahvaltısının nevalesi için geceden yola koyulmuş karıncayı gördüm. Omzunda bir buğday tanesi evinin yolunu tutmuş, hane halkı uyanmadan yerini alabilmenin telaşı içerisinde küçük ama hızlı adımlarla yol alıyordu.

Sabah kahvaltısına hazırlanan sadece karınca değildi tabi. Hemen gerisinde, bu bahar bahçemize yerleşen ortancanın dalında örümcek tarafından hummalı bir çalışma vardı. Ağına düşebilecek nefis kahvaltının hayaliyle örmekteydi ağını. Av için kötü bir son olsa da örümceğin becerisi takdire şayandı.

Sonra karşı binanın çatısından daha birkaç gün önce kabuklarını çatlatıp gözlerini dünyaya açan güvercin yavrularının sesleri çalındı kulağıma. Ne kadar da hevesle ve istekle kendilerine yeni olan bu dünyayı karşılıyorlardı. Ertesi günlerde kanatlanıp uçmak fikri onlar adına beni de heyecanlandırıyordu. Bilinmeyene karşı duyulan merak ve özlem duygusu zamanla bilinmeyen bilinen olduğunda yerini hayal kırıklığına, hayal kırıklığı görece uzun bir süre devam ederse hayat kırıklığına dönmekteydi. Ve bütün bu döngülerden henüz yuvadaki güvercin yavrularının haberi yoktu.

Şimdi buradan görüyorum, işitiyorum, gözlemliyorum.

İçinde olduğum dünyaya dışarıdan bakıyorum.

Derken komşumuz yeni emekli Muhittin Beyi gördüm balkonunda. Halinden tavrından anladığım kadarıyla belli ki canı sıkkın, belli ki O da bir başka bu gece. Tabağında iki dilim kavun, elinde bir kadeh rakısıyla O, da izlemekte yıldızları ve dolunayı... Ben miyop,  Muhittin bey benden de miyop. Yok, olmasa biraz odaklanıp baksa beni gördü görecek. Muhittin Bey’in çok konuşmayan ince dudaklarında inceden bir keder var bu gece. O rakısını yudumlamak için dudaklarını araladığında, kederi dışarı vuruyor. Eh keder dediğin kimi zaman insanın gözbebeğinden, kimi zaman sözlerinden, kimi zaman da ağzından dışarı taşıveren siyahî bir is değil mi ki?

Sonra yanıp sönen kırmızı, mavi ışıklarıyla, korku ve telaşla peşi sıra takip ettiğim günden beri içimi başka burkan siren sesiyle köşeyi hızlıca dönüveren ambulansı görüyorum. İşte hayata tutunmaya çalışan birileri daha…

Görünen o ki; yaşam telaşıyla, kederiyle, hüznü ve mutluluğuyla bir yığın var olandan ibaretti yeryüzü. Her birimiz yatıyor kalkıyor, sindirime geçiyor, koşuyor, çalışıyor, nefes alıyor nefes veriyor, alıyor veriyor… Kimi neden geldiğinin farkında, kimi değil ama hepsinin ortak noktası; var olmuş olmaları. Öyle ki toprağın içerisindeki solucan yuvaları, ağaç gövdelerindeki yosunlar, dahi kuşların tüyleri arasında zaman zaman yer alan asalaklar bile kendi varoluş nedenlerini bilerek ya da bilmeyerek hayatlarını idame ettirmekteydiler. Herkesin her şeyi görmekten körleşen gözleri görmüyordu pek çoğunu.. Ve çoğu zaman görmek için uzaklaşmak gerekiyordu.

Ayın ucunda sarkıtıp bacaklarını oturan ben, şimdi görüyordum, tüm çakıl taşlarını, sarı ot kümelerini, kuru çamur öbeklerini, suyun varlığını kanıksamış tüm balıkları, günü geceye bağlayan son saatlerde ağır devinimleriyle tüm insanları. El sallıyor, sesleniyorum; ben de, sizler gibi, hepimiz gibi buradayım! Varım, tinim tenimden ayrılmadığı müddetçe aranızdayım! Diyorum da duyuramıyorum sesimi, boşlukta hece hece düşüyor kelimelerim. Koca kaya parçaları gibi yuvarlanıyor kelimelerim, harflerim, biliyorum, hissediyorum. Derken alnımın üzerinde sıcak, yapışkan bir hisle açıyorum gözlerimi. Üzerimde vişne ağacının dalları ve arasından süzülen ayın solgun ışıkları. Ve bu mehtaplı gecede bir oh çekip, yerle gök arası bir yerde; Ben de varım diyorum…