İki coğrafya arasında bir patiska gibi yırtılan 

ve Hazar çanağında gözyaşı biriktiren 
mahpus gözlerindi dünyaya açılan pencere. 
Demirden ve ömürden kendine yazılan mektuplar 
kemiksiz dilinde pelteleşen sitem 
küskün ve soğuk bin bir acı…

 
Mezarına yüreğimden gönderdiğim esinti  
karlı kayın ormanından geçerken şiirlerini öptü, 
İstanbul bakışlıydı izini süren her dize 
ve hasret dokunuşlu, memleket duruşlu 
ayazı keskin bir tutkuyla geçiyor serviliklerden. 
Ne kadar anlatsan memleketin ahvalini 
daha bir üşür içimdeki türkü
buğulu bir kırmızıya boyanır içim dışım. 

Bu ara üstümde bir kar uykusu, 
ne hazin öyküdür çünkü yıllar sonra anlaşılmak 
ve uyanması beklemek insanlık ordusunun;
yüzüm solgun, başımda terörist bir ağrı 
aklımda dünden çiğnenmiş karanfil kokusu!.. 
 

Ormanlar yapraklarını dökmek üzere  

meyveli ağaçları taşlanıyor ülkemin 
sonradan sonradan bir bahar geçiyor bulutlarla 
yaşamaksa bu kandilin kör karanlığında 
ve sıkma baş namussa yaşamak 
ağaçlar çoğul ve prangalı ormanlar kardeş değil.  
   
Parmakla sayılırken içimdeki huzurlu günler
diyorum ya yazasım var sana 
ağır aksak kadınlığımla, suratım asık 
içim sak ve saklı bir koru, dilim sarhoş karanfil, 
dibi şarap tortusu hüznüm üzüm buğusu!..

  
Kadıköy İskelesi’nde kelepçe sesleri 
adalar dalga’sında ve açıklarda motor sesi, 

Erkin gemisinin ayakyolu ve sintine ambarıydı 
barış güvercinlerinin kapatıldığı yer! 
Hadi oradan dön geri bak, o an kahrolsaydım
deve kuşu zevat gibi gömseydim başımı kumlara
savurabilseydim en sunturlu küfürlerimi,
ama onlar bu dizelerde geçmemeli... 

Hepimiz sana ulu çınarlarız

Anadolu’da bir köy mezarlığının serin gölgesi,

memleket sevdasından ayıp değil ki ölmek 
o soğuk ülkeye sıcacık selamlarla...

Ne Zühre ne Tahir, kendin olmak yeter aşk için!..