Anasayfa Biz Edebiyat Felsefe Tiyatro Sinema Müzik Diğer

Fulya Engin hakkında eserleri iletişim yorum gönder

Bir terslik sezmiyor musun ey dostum sende bu işte
resimli hoşça bir binaydı ardımdaki
oturduk coşkuyla önünde
yaşamanın sevinci ! gözlerimizde
çıkmadı mı seslerimiz
gülmedik mi.
 
ne kadar da uzak ölmek fikri yaşarken
 
 
kelebeğin kanatlarındaki
renk tozu kadar
düşüyor oysa
resmin öyküye
 
silinmiş
yıpranmış fotograflarına bakıyorum şimdi
yüzünün ardından
yüzümün yoklugu bakıyor
kafası silinmiş
elbisesi kalmış o birinin acısını duyuyorum ruhumun en ince ezgisinde
her yer senin evin olmuş Kavka
meger lanetliymiş yarısı bir karganın
kutsanmış öteki yarısı
turistik bir malzeme senin lanetli tarafın
oysa ardım dolanıyor ruhun
o resimli evde
kurtulmak yırtmak istercesine
 
 
ey an !
geçtin gittin .
 
yükseliyor
yükseliyor işte iri yeşil gözlerim
gri yeşil bir şehrin üstünde
kliseler sivriliyor göğe
sarı ve beyaz ışıkları enfes sokak lambalarının
boğazım düğümleniyor
ASLA İSTEDİĞİM KADAR YAŞAYAMADIM !
ve yüzlercesi geciyor işte yaşamanın
kadın cisminde
çocuk cisminde
kedi cisminde
yağlı boya ağaçların altında faytonların
atlar bakıyor durdukları yere
 
bir o yana bir bu yana koşuşturuyorlar
senin insanların
yaşama sevinci orada işte
hepsinde
kan dolanıyor bedenlerinde
açılıp kapanıyor göz bebekleri
ve atıyor
küçücük geçici kalpleri
 
gidecegimi biliyorum
çoktan gittiğimi görüyorum
bir acaiplik seziyor
inciniyorum derinden bu işe...
 
gözlerim yoklar
dilim ve sözlerim silindiler
yaşam bana değil
gördüğüm güzellikler
bir an bile.

 
04.12.2009
Prag

Fulya Engin

Anasayfaya Dön | Kategoriye Dön | Yorum Gönder

| paylaş