Anasayfa Biz Edebiyat Felsefe Tiyatro Sinema Müzik Diğer

Yavuz Karaca hakkında eserleri iletişim yorum gönder

II.
 
 
Özlem sıradan bir oyundu: her günkü alışkanlığı insanın
Ben hiç özlemedim derken: kendiyle oynuyor insan belki de
En çok kendini özlüyor: aynada görünen bir kibrin yüzü değil
 
Kibir en çok kendini kemirir: ben hiç özlemedim derken
Ne fayda ben hiç özlemedim: kendimi bir taşa bağlayıp
Bir denize attım: kendi ırmağında bir balık avladım,
Öylesine açtım ki onun yokluğuna: kendime acıdım
Şuramda biriken varlığına adadım: özlem en duyulası acıdır
Yokluk bir kancadır insanın boğazına ansızın takılıp kalan
 
Bakınız, ağlamak insanın en acınası halidir ve onu hep insan kılan.

Yavuz Karaca

Anasayfaya Dön | Kategoriye Dön | Yorum Gönder

| paylaş