Deniz Faruk Zeren

Siverek\'te doğmuşum. Eskilerin hikayelerini dinleyerek. Eskiler dediğim hiç eskimeyenler aslında. Kimilerinin adları yok. Kimilerinin belleğimde gülüşleri... Kimileri o kadar yakın, o kadar yakın ki, elimi uzatsam tutabilecekmişim gibi.
 Bu sert ovada sert hikayeler, sert sözler, sert hayatlar yaşanır. Sözün hükmü büyüktür. Ağacın, suyun, ekmeğin sözü büyüktür. İnsanın da.
Dilsiz bir yalnızlık benimkisi. Kendi dilinde yazamayan bir iç kanama. Topraktan, sudan başka kimsesi yok. Tohumdan başka kimsesi yok. Tohum dediğin, dile kolay her bahar başağa duran bir isyan.
Bir tohum taneciği olabilmek için;
 
Yazıyorum.
 
Çeliğe düşen ter damlacığı olabilmek için;
 
Yazıyorum...
Anılarına bağlılığı hayatın anlamlarından bildiğim güzel arkadaşlarım için, ustalarım için, kendim için, bizim için;
 
Yazıyorum...
 
Bu hayatı kuşatan bütün egemenliklerin farkında olarak, farkında olmaktan öte karşısında durmaya çalışarak yazıyorum. Hapishaneler gördüm, kırlarda dolaştım, amfilerde oturdum, sokaklarda büyüdüm.
Geri de yalnız kalem kâğıt ve yapayalnız gizli bir ağıt!
 
Dedim ya Siverek\'te söz vardır.
 
Sözü orda kalanlar için yazıyorum.