Çiğdem Ağbulak

Uzun zamandır kitap okumuyordum, 7 yıl oldu sanırım elime bir kitap alıp, içime o yaprakların kokusunu doldurmayalı. Geçen hafta, Üsküdar’daydım. Bir büfenin önündeki kitaplara takıldım. “Mesnevi Hikayeleri” ile Ayşe Uçkan adlı bir yazarın “Tanrının Umut Olduğunu Söyledi Bir Büyüğüm” isimli kitabı aldım. İlki bitti. İkincisiyse bitmek üzere. Sanırım alışkanlıklara ara vermek mümkün, vazgeçmekse imkansız.

Kitabın 198. sayfasında, karakterlerden Mahmut Bey, bir kitaptan alıntı yapıyordu.



“Hepimiz bir tiyatro sahnesindeyiz. Ey yüce Halık! İplerimizi çok hızlı çekip canımızı acıtma. Bizi sahnenden yavaşça indir.”



Bu dünyanın sınırları düştü aklıma. Aslında kıtlıkla imtihan edildiğimiz. Bu nereden çıktı derseniz, aldığım İktisad dersinin ilk konusu. İktisad bir kıtlık bilimiydi. İnsanların sınırsız isteklerinin, sınırlı kaynaklardan elde edilmesi gibi bir şey. Şimdi tam cümleyi hatırlayamıyorum.



İnsanoğlunun bitmek tükenmek bilmez isteklerine karşılık, bu dünya gerçekten ne kadar da kıt...



Düşünmeliyim...