Burcu Yıldızer

Sonbaharın kızıyım.



Hüzünler yağmasa da hazan mevsiminde; güneşle saklambaç oynarım ben. Ebe olmayı seçtim sonbaharda. Hüzün saklanır; bense inadına onu bulmamak adına gözlerimi yumarım adım adım. Küçük bir kız olurum rüzgarda salınan ve belki bir yaprak aşkı arayan…



Bir yerlerden bağırıyorum. Sesimi duyanlar da var duymayanlar da…Biliyorum ki ölümsüzlüğümdür yazılar benim ve edebiyat aslında anlatamadıklarım… Ser verip sır vermeyenlerden değilim; paylaşmak, göz yaşlarımdan kalma bir duygudur.



Derinlerdeyim…



Ne kadar kazsanız da ben bin kat daha derine inerim; oysa tek bir girişi vardır küçük dünyamın. Demek ki nereyi kazacağınızı iyi bilmelisiniz… İp uçlarındayım ve üç noktanın bitmek tükenmek bilmeyen anlamlarındayım.



İktisat mezunuyum; aklımsa ondan çook uzakta. Firar ettim sayısal baskılardan. Benim işim kelimelerin matematiğinde. Hiç problem çözemedim ömrü hayatımda; ama kelimeleri dört işlemini iyi bilirim. Bilmediklerimi ise kanata kanata topluyorum… belki de cam kırıklarım ondan.



Küçük kızın bir hayali vardı. Yıllar geçti o hayali gerçekleştirdi ve ilk romanını yazdı; şimdi değerlendiriliyor. Umarım o hayalini gerçekleştirdiği gibi eline de alır birgün…