Arzu Altınçiçek

Mevsimsiz bahçenizin bir köşesinden pencereyi araladım dostlara. Camı, ise bulanmış yüreğimin yangınlarından. Dostların birlikteligi ile dolan kadehi yudumlarken, yorgun dudaklarımdan küçük harflerle büyük cümleler kurmaya çalışıyorum.

Kendimle başbaşa kalıp, başkalarının yalnızlığını, kırılganlıklarını, kaybettiklerini, sevdalarını düşünüp, ruhumdakilerle harmanlayıp damlatıyorum gönlümdeki dingin suya.

Elinizi uzattığınızda hare hare yayılıyor duygular.. Vuruyor dostların limanına. Hani olur da birinizin sahiline bir çakıl taşı bırakabilirsem. Ya da, sesimi duyurmak için gönderdigim bir deniz kabuğu geçerse elinize, işte o zaman yakamozlarda dans eder yüreğimdeki deli taylar. Bir deniz kızına vermiştim sırlarımı, sakladığım arzularımı..

Gün gelir bulursanız kıyıya vurmuş, kurumuş bilin ki SİZ’siz, MEVSİM’siz kalmışım.

...ve bilin ki yalnızlık hep ürkütür beni...